Weggepest van de Brandaris

935
De van de Brandaris weggepeste Nicolette van Berkel in betere tijden op de Brandaris. Inmiddels zit ze twee jaar thuis. (Foto Kees van de Veen)

TERSCHELLING Rijkswaterstaat zichtbaar maken bij de burger en met passie laten zien wat de nautisch verkeersleiders op de Brandaris voor een werk doen. Dat is wat verkeersleider Nicolette van Berkel volgens eigen zeggen heeft bereikt met haar mediawerk voor Rijkswaterstaat. Maar haar collega’s namen het haar niet in dank af.

Nicolette werd gepest, verbaal agressief bejegend en seksueel geïntimideerd. Ze maakte dat meerdere keren tevergeefs aanhangig bij haar werkgever. De dienstleiding vond het afgunst en zei dat ze er boven moest staan. Nadat de pesterijen doorgingen meldde Nicolette het nogmaals bij haar nieuwe teamleidster. Deze besloot haar ongevraagd met ziekteverlof te sturen. In plaats van ingrijpen door het management, sloot de teamleidster zich volgens Nicolette bij de pesters aan. “Als jij morgen terug wilt naar jouw werk dan mag dat niet zomaar van jouw collega’s”, kreeg ik te horen’. Twee jaar later strijdt de Terschellingse nog steeds voor terugkeer op de Brandaris.

‘Vrouwtje’
Nadat ze tijdens haar studie aan de hogere Zeevaartschool al assisteerde op de Brandaris, kwam Nicolette in 2007 in dienst als verkeersleider. Het was de baan van haar leven.

De 9.000 volgers van Nicolette melden haar foto’s van de Brandaris erg te missen. (Foto Nicolette van Berkel)

Behalve haar werk op de Brandaris, deed ze ook veel mediawerk voor Rijkswaterstaat en was ze betrokken bij landelijke projecten. Nicolette ontving volgens eigen zeggen alleen maar goede beoordelingen van haar werkgever. Maar eind 2014 begon het pesten. Haar collega’s vonden dat ‘ze een buik had als een afgetrainde politiehond’ en maakten andere vrouwonvriendelijke opmerkingen. Ook werd haar duidelijk gemaakt dat ze wel interviews mocht doen voor de vrouwenbladen, maar dat de vakbladen waren voorbehouden aan de mannen. Desondanks deed ze in januari 2016 haar verhaal in Weekblad Schuttevaer. Ze kreeg vervolgens het verwijt van een collega dat hij dat had moeten doen omdat zijn vader binnenschipper was. ‘Ik was maar een vrouwtje.’
Nadat ze kort na het interview hulp van haar werkgever had gevraagd tegen het pesten, en voor een veilige werkomgeving, verbood de teamleidster haar te Twitteren over het feit dat er een artikel over de verkeerscentrale Brandaris in Schuttevaer stond. Het bleek het begin van een lang gevecht voor rechtvaardigheid.

SMS van de minister
Twee jaar later reconstrueert Nicolette in haar woning in Midsland de gebeurtenissen.
Over hoe ze hulp zocht bij haar teamleidster en afdelingshoofd en hoe zij volgens Nicolette beiden niet optraden. ‘Toen ik uiteindelijk opschaalde naar de directeur deelde mijn teamleidster agressief mee dat ik hiermee een mes in haar rug had gestoken en dat ze me niet meer aardig zou gaan behandelen. Op 12 januari 2016 geleden vroeg ik nogmaals om een veilige werkomgeving. Maar ik werd ziek gemeld, wat ik helemaal niet was. Ik vroeg om hulp tegen pesten. Vervolgens kreeg ik een SMS’je van een collega dat ik langdurig ziek zou zijn. Maar ik wist helemaal niet dat ik ziek was. De teamleidster bleek dit verteld te hebben aan alle collega’s. Ik kreeg van haar te horen dat ik niet meer met mijn collega’s wilde werken en dat ik het probleem was, en dat ik niet zomaar terug naar mijn werk mocht van mijn collega’s. Twee weken nadat ik door haar was ziek gemeld gaf ze een project waar ik al jaren deel van uitmaakte en wat ik op eigen kracht had bereikt, zomaar weg aan een mannelijke collega. Ik vroeg haar waarom en gaf aan dat zij dit niet zomaar kon doen. Zij antwoordde bits: “Hij is gewoon veel technischer dan jij!”

‘Ik wou dat ik nooit hulp had gezocht’

In juni 2016 meldde de bedrijfsarts Nicolette beter. ‘Hij vond het allemaal veel te lang duren en benadrukte bij RWS dat het elke dag dat ik langer van de Brandaris gehouden word, het slechter met mij zou gaan.’ Ook de directeur Water en Scheepvaart meldde dat hij ‘grote waardering voor haar had en dat terugkeer vanzelfsprekend was. Ze kreeg zelfs een SMS’je van toenmalig minister Schultz dat het allemaal goed zou komen. Er werd een rooster voor hervatting van het werk gemaakt en ze ging weer naar haar oude werkplek. Daar kreeg ze alsnog van de teamleidster te horen dat ze niet welkom was.

‘Wrang’
Nicolette besloot via de vakbond juridische stappen te ondernemen. Er volgde een onderzoek onder voorzitterschap van Rijkswaterstaat waaruit in mei 2017 een rapport volgde. Een deskundige kwalificeerde het onderzoek als ‘niet feitelijk en onzorgvuldig’ en vond dat de teamleidster op moest stappen. Dat gebeurde ook. Zij is nu elders bij RWS werkzaam.

Maar in het rapport stonden ook de medische gegevens van Nicolette. Desondanks werd het rapport onder de collega’s van de Brandaris verspreid. ‘Strafbaar’, zegt de advocaat van Nicolette. ‘Zeer kwalijk dat er op dergelijke wijze met mijn privacy is omgegaan. De ernstige gevolgen daarvan kunnen niet meer teruggedraaid worden.’
Wat Nicolette ook stoort is dat RWS geen onafhankelijk onderzoek heeft gedaan, en wil laten doen, naar de rol van de teamleidster op de Brandaris. ‘Zij heeft niet opgetreden en mij in deze nachtmerrie doen belanden. Inmiddels zit ik al twee jaar thuis, ik ben niet ziek, ik wil juist mijn leven en mijn geliefde baan terug. Er is niets gedaan met mijn verzoek om een veilige werkomgeving. Sterker, ik ben geïsoleerd en Rijkswaterstaat kan mij ondanks herhaaldelijk verzoek van mij en mijn advocate niet aangeven wat de reden is waarom ik niet naar mijn eigen werk mag. Het feit dat dit inmiddels twee jaar van mijn leven kost en voor haar geen gevolgen heeft, vind ik wrang.’

‘Geen mededelingen’
Rijkswaterstaat wil niet verder op de zaak ingaan en geeft alleen een statement. ‘De afgelopen dagen is in diverse media aandacht besteed aan een geschil op de werkvloer op de Brandaris op Terschelling, dat meerdere personen raakt. De kwestie heeft de nadrukkelijke aandacht van Rijkswaterstaat en is ingrijpend voor alle betrokkenen. Rijkswaterstaat werkt aan een oplossing en hecht aan de privacy van alle betrokken werknemers. Vanwege de zorgvuldigheid van dit proces doet Rijkswaterstaat verder geen inhoudelijke mededelingen.’

#bringbackNicolette

Maar volgens Nicolette en haar advocaat is er helemaal geen geschil op de werkvloer en is er ook nog steeds geen onafhankelijk en zorgvuldig onderzoek geweest. ‘Die zou er komen en worden geleid door een bekende onderzoeker. Maar ook die heeft zich teruggetrokken omdat hij het opnieuw geen onafhankelijk en deugdelijk onderzoek vond. Hij voelt zich door Rijkswaterstaat in het ootje genomen. Ik heb dat op zwart op wit.’

Overigens vindt Nicolette samen met haar advocaat dat een eventueel onderzoek los staat van haar terugkeer op de Brandaris. ‘Ik wou dat ik nooit hulp had gezocht, dan zat ik nu nog op de Brandaris mijn werk te doen’, besluit Nicolette. Mensen op het eiland vragen mij al twee jaar lang waarom ik niet aan het werk ben. Maar ik weet het niet. En als ik het Rijkswaterstaat vraag waarom ik thuis zit, kunnen ze het mij ook niet vertellen.’

#bringbackNicolette
Ten tijde van haar gedwongen vertrek van de Brandaris had Nicolette 5586 volgers op Twitter en was ze de meest gevolgde verkeersleider. Nu zijn dat er ruim 9000. Deze begonnen zich te roeren nadat het licht van de Brandaris aan het begin van het nieuwe jaar vanwege een technisch mankement niet meer scheen. Onder de hashtag #bringbackNicolette krijgt ze steeds meer steun.
Ook begon Jet Mattiesing op de website petities24.com een petitie. Deze is inmiddels door bijna 1500 mensen ondertekend.
En Nicolette? Die heeft na alle aandacht in de media nog niets vernomen van Rijkswaterstaat…

Lees ook het verhaal met Nicolette dat eerder in Weekblad Schuttevaer verscheen